اما دو چشم من غــم در دلش می دید

پروانـــــــه ی زیبا خـــــود را به در کوبیـد

                                                  حتـما که از شــــیشه او هم مرا می دید

با شـــــــادی بســـیار بیرون دویـــــــدم

                                                 در گوشـــه ی دیــــوار پــــــروانه را دیــدم

پروانــــــه ای دیگر غمــــگین و درمـانده

                                                در بیـــــن یـــــک تـــــــار تابیده جا مـــانده

با نــــــردبان آرام رفتــــــم به سوی او

                                                آن تـــــار را کــــــندم از بـــــال و مـــــوی او

پروانــــه ی زیــــبا با جفت خود رقصید

                                                از شــــادی آنها خورشــــید هـــم خندید

بــــهار کاشته تـو گلـدون                 یـــه بوتــــه ی شـمعدونی

هــــر روز میـره سراغش                 بــــا عشـق و مــــهربــونی

بــــا یــــه کــوزه کوچـیک                 آب مـــی ریـزه تــو گلــدون

وقتـی هــوا گرم  مـیشه                 میــبـــــردش تـــو ایــــــوون

برگهــای شمــعدونی رو                  پـــاک مــیکنه بـا دستاش

گلهـــــای ســـــرخ اونــو                  هی می بوسه با لبهاش

بـــــهار تــوی خـــــیالش                 همـــــش میره مهـــمونی

بـــــه ســــرزمـیــن رویــا                 پـــــر از گـــل شــمعدونی

بهار هر شب تو خوابش                 یـــــــه عالــــــمه گل داره

با ســـاقه ی شمعدونی                 بــــه آســــــمون پل داره

بهار میــــخواد  خونه رو                  پــــر کنه از شمـــعدونی

همــه فرشتــــــــه هارو                  بیــــاره  به مهــــــمونی